Ujawnione maile byłego premiera Izraela, Ehuda Baraka, z lat 2013–2016, pokazują, że Jeffrey Epstein odegrał kluczową rolę w ułatwieniu nawiązania tajnego kanału komunikacji (backchannel) między Izraelem a Kremlem w okresie apogeum wojny domowej w Syrii.
Korespondencja ta ujawnia udane wysiłki Epsteina, mające na celu zorganizowanie prywatnego spotkania Baraka z prezydentem Rosji, Władimirem Putinem, w celu omówienia rozwiązania konfliktu, w tym uzyskania rosyjskiego poparcia dla wynegocjowanego usunięcia syryjskiego prezydenta Baszara al-Assada. Epstein okazał się nieocenionym zasobem dla Baraka, który w przeszłości pełnił funkcje szefa wywiadu i ministra obrony Izraela, dostarczając mu informacji z rosyjskich elit oraz doradzając, jak postępować z Mosadem.
Działania Baraka i Epsteina miały na celu zarówno promowanie interesów biznesowych Baraka po odejściu z rządu, jak i zapewnienie przykrywki dla tajnej dyplomacji w imieniu rządu Izraela. Epstein aktywnie wspierał Baraka w budowaniu sieci relacji inwestycyjnych, na przykład doradzając mu w negocjacjach kontraktowych z Wiktorem Wekselbergiem, rosyjsko-izraelskim oligarchą i właścicielem konglomeratu Renova Group.
Barak utrzymywał Epsteina na bieżąco z każdą aktualizacją dotyczącą Wekselberga. Epstein wykorzystał swoją sieć kontaktów, aby ukierunkować działania supermocarstw na interesy Izraela, łącząc środowiska wywiadowcze Izraela, Stanów Zjednoczonych i Rosji.
Głównym celem Epsteina i Baraka w 2013 roku było wywarcie presji na administrację Obamy, aby ta albo bezpośrednio interweniowała w Syrii, albo poszła na ustępstwa wobec Kremla w zamian za „godne wyjście” Assada. W maju 2013 roku, Barak napisał, że reżim Assada trwale stracił legitymację, a Rosja powinna przejąć przywództwo w celu wynegocjowania szybkiego zakończenia wojny w zamian za gwarancje utrzymania rosyjskich interesów i baz morskich w Syrii.
Barak i Epstein wspólnie opracowali artykuł redakcyjny ("op-ed"), którego celem było ukształtowanie narracji na temat rosyjskiego rozwiązania, które zabezpieczałoby interesy Izraela. Epstein zmienił tytuł proponowanego przez Baraka artykułu na „Wait Until It’s Too Late” (Poczekaj, Aż Będzie Za Późno), dodając wyraźne stwierdzenie o interesach narodowych Izraela, które było nieobecne w pierwotnym szkicu: „Izrael nie może po prostu czekać, aż będzie za późno”. Choć artykuł został odrzucony przez główne amerykańskie gazety, ostatecznie opublikowano go w „The Telegraph”.
Epstein odegrał kluczową rolę w zorganizowaniu spotkania Baraka z Putinem. W maju 2013 roku Epstein odrzucił zaproszenie na spotkanie z Putinem podczas Międzynarodowego Forum Ekonomicznego w Petersburgu, twierdząc, że potrzebuje „prawdziwego czasu i prywatności”. Jednak pomógł on Barakowi w uzyskaniu zaproszenia na to samo forum, co dało Barakowi powód do wystosowania prośby o spotkanie z Putinem do jego doradcy ds. polityki zagranicznej, Jurija Uszakowa.
Barak odbył spotkanie z Putinem wieczorem 20 czerwca 2013 roku. Kilka dni po spotkaniu Barak poinformował Uszakowa, że „dwa komunikaty zostały wczoraj w nocy w pełni i dokładnie przekazane najważniejszym graczom”, potwierdzając w ten sposób sukces tego kanału komunikacyjnego.
Po ataku chemicznym w Ghouta w sierpniu 2013 roku, Epstein doradził Barakowi, aby wykorzystał sytuację w Syrii do wywierania presji na Stany Zjednoczone w sprawie Iranu. Wyraził on nadzieję, że Kongres zatwierdzi bombardowanie Iranu po Syrii, pisząc: „mam nadzieję, że ktoś zasugeruje uzyskanie autoryzacji teraz dla Iranu. kongres by to zrobił”. Później, w 2015 roku, kiedy USA i Iran uzgodniły ramy porozumienia nuklearnego, Barak ponownie wykorzystał kontakty Epsteina, aby zorganizować kolejny wyjazd do Petersburga w celu kontrowania porozumienia atomowego.
Barak, w eseju opublikowanym w TIME Magazine, argumentował, że tylko twarde sankcje i siła militarna mogą powstrzymać Teheran, sugerując „chirurgiczne uderzenie” na irańskie obiekty nuklearne, aby cofnąć irański program o pięć lat. Choć działania Epsteina i Baraka nie doprowadziły do obalenia Assada ani do ataku USA na Iran, ich współpraca z powodzeniem otworzyła dyplomatyczny kanał między Moskwą a Tel Awiwem, który miał kluczowe znaczenie dla kolejnej dekady działań wojennych i jednocześnie wzbogaciła Baraka po opuszczeniu przez niego urzędu.